ελαιώνες

Η ευλογημένη Αιτωλική γη είναι ιδανικός τόπος για να αναπτυχθεί η ελιά και να μας δώσει  τον καρπό της, με την πλούσια  τραγανή σάρκα του και την ιδιαίτερη γεύση του. Η περιοχή αυτή βρίσκεται στο λόφο πάνω από την λιμνοθάλασσα του Αιτωλικού η οποία έχει ενταχθεί στην συνθήκη Ramsar αλλά και στο δίκτυο NATURA2000 λόγω της μεγάλης οικολογικής της αξίας.

Η Αιτωλική γή είναι η μόνη περιοχή στην Ευρώπη που έχει τέσσερα brand name της διατροφικής μας αλυσίδας. Ο δήμος Ιεράς Πόλεως Μεσολογγίου έχει την μεγαλύτερη παραγωγή ψαριών κλειστών θαλασσών (τσιπούρα, λαβράκι χέλι),την μεγαλύτερη αλυκή της Ελλάδας, με την μεγαλύτερη παραγωγή αλατιού (αλάτι Μεσολογγίου, αφρίνα Μεσολογγίου), την μεγαλύτερη παραγωγή της Ελλάδος σε ελιές καλαμών (άνω του 50% της πανελλαδικής συνολικής παραγωγής) και αυγοτάραχο Μεσολογγίου – Αιτωλικού το οποίο συγκαταλέγεται στα 30 καλύτερα υγιεινά τρόφιμα του κόσμου.

Εδώ στον Άγιο Ηλία, στους ελαιώνες μας που βρίσκονται στην ανατολική πλαγιά του λόφου, παράγουμε τις εξαιρετικές ελιές καλαμών. Ο γεωγραφικός προσανατολισμός των ελαιώνων μας αλλά και το μικροκλίμα της περιοχής συνθέτουν ένα ποιοτικό προϊόν. Η διάταξη φύτευσης των ελαιώνων έχει σχεδιαστεί ώστε να εκμεταλλεύονται κατά τον καλύτερο δυνατό τρόπο την ηλιοφάνεια, τον αερισμό και σε συνδυασμό με την γονιμότητα του εδάφους δίνουν το καλύτερο αποτέλεσμα.

Η ελιά είναι ένα πραγματικό ηφαίστειο ζωής έτοιμο να εκραγεί κάθε φορά που οι περιβαλλοντικές συνθήκες προσπαθούν να της κόψουν το δρόμο της ανάπτυξης. Χιλιάδες σπίθες ζωής καραδοκούν στους φλοιούς της (λανθάνοντες οφθαλμοί) και ιδιαίτερα σε εκείνους του λαιμού της. Έτοιμες να πεταχτούν και να φουντώσουν δίνοντας νέα κλαδιά. Κι αν συμβεί να ξεραθεί ο κορμός αναφύεται άλλος από την ρίζα.

Από δω και η μακροζωία της, η αιωνοβιότητά της.

Τα δερματώδη μικρά φύλλα της, σκεπασμένα στην πάνω  επιφάνεια από μια αδιάβροχη ουσία (την κουτίνη) κι από κάτω πλούσια σε βαθιούς λάρυγγες με μικρά στόματα, της δίνουν μεγάλη ανθεκτικότητα στα ξηρά κλίματα.

Η ελιά έχει την ιδιότητα να καρποφορεί στο ξύλο της προηγούμενης χρονιάς κι αυτό δυναμώνει την τάση της να καρποφορεί κάθε δεύτερο χρόνο, να παρενιαυτοφορεί. Η τάση αυτή εξαρτάται από πολλούς παράγοντες οι κυριότεροι από τους οποίους είναι η ποικιλία, το κλάδεμα και το μέγεθος του φορτίου της χρονιάς της μεγάλης παραγωγής-

Η παρενιαυτοφορία βρίσκει τις ρίζες της  στην ιδιότητα της ελιάς να δένει, κάτω από κατάλληλες συνθήκες, περισσότερο καρπό από εκείνον που τις επιτρέπουν οι δυνάμεις της, έτσι καταναλώνει πολλά από  τα θρεπτικά συστατικά που έχει στην διάθεσή της και δεν της μένουν αρκετά για την νέα βλάστηση. Η νέα βλάστηση για να καρποφορήσει πρέπει να έχει μήκος τουλάχιστον  25-30 εκατοστά.

Τα «μάτια» στην άκρη των βλαστών καθώς κι ένα μέρος των ματιών που βρίσκονται στις μασχάλες των φύλλων είναι ξυλοφόρα. Τα υπόλοιπα μάτια που βρίσκονται στις μασχάλες των φύλλων δίνουν μια μικρή βλάστηση κι αν οι συνθήκες το επιτρέπουν ανθίζουν και
καρποφορούν. Η στροφή αυτή των ματιών προς την καρποφορία, η διαφοροποίηση τους, γίνεται γύρω τους 2 με 3 μήνες πριν την άνθιση. Γι αυτό η λίπανση για να ‘χει μια καλή επίδραση πρέπει να γίνεται πριν (στο τέλος του χειμώνα) ακριβώς για να διευκολύνει την διαφοροποίηση των ματιών.

Επιφανειακό ριζικό σύστημα

Οι ρίζες της ελιά τρέχουν επιφανειακά. Γι αυτό το δούλεμα του εδάφους δεν πρέπει να ξεπερνά  τα 20-25 εκατοστά.

Οι «λαίμαργοι» βλαστοί.

Η ηφαιστειακή ζωτική δύναμη της ελιάς  εκφράζεται και με την τάση της, ιδιαίτερα όταν έχουν αρχίσει τα γεράματα, να πετάει εύκολα ζωηρούς  βλαστούς, τους λεγόμενους λαίμαργους. Βλαστοί που δεν καρποφορούν και γι αυτό πρέπει να αφαιρούνται. Εκτός αν μπορούν να χρησιμεύσουν για την δημιουργία καινούργιων μπράτσων για να κοπούν τα πιο γερασμένα.